Verjaardag In Venlo | deel 3: Met een omweg naar huis

2 september

Ik wilde graag nog eens in Br├╝ggen (BRD) gaan kijken. Ooit vond ik daar een pizzeria met de naam Tarantella en bovendien is de burcht - maar vooral het omringende park - erg mooi.
Het Tarantella-restaurant bleek niet meer te bestaan, maar - toeval bestaat niet - merkwaardig genoeg vonden we het later terug in Diersen.

Wat is het toch goed geregeld in Duitsland.
Bij elk stadhuis is een laadpaal, vaak gratis.

Op het bankje in het park bij de burcht. Alsof ik er nooit weg was; in 2013 zat ik daar precies zo, ook in een blauwe jeans en met dezelfde zonnebril!

Boven: september 2018
Onder: augustus 2013

Tarantella in 2009

Boven: Tarantella in Br├╝ggen, 2009
Onder: Tarantella in Diersen, 2018

Wandelrondje door het stadje. Leuke details gezien.

Rabenwelt, atelier van beelhouwer Uwe Meinen.
Kennelijk een liefhebber van raven.

Na Brüggen nog 15 minuutjes aan de snellader in Geldern, bij Tankstelle Stoffmehl.
Ja, elektriciteit laden kost tijd. En de plekjes waar de laders staan, zijn meestal niet de meest aantrekkelijke. Maar de min of meer verplichte stops zorgen voor rust en ik besteed de pauzes nogal zinvol. Zo verwisselde ik m'n jeans voor een rok (veel beter in de brandende zon), was er tijd om m'n post te lezen en te beantwoorden en bekeek ik virtueel de omgeving, waarbij ik een burchtruïne in Wachtendonk ontdekte.
Zo langzamerhand voel ik me een EV-evangelist die duurzame mobiliteit predikt en gezegend is met een extra zintuig dat overal - liefst gratis - laadpalen traceert. En als zo'n paal niet 100% zeker groene stroom levert, dan voelt het alsof ik een milieudelict bega.

Fossiele brandstof is in Duitsland een stuk goedkoper dan in NL, maar als je stekkert, triomfeer je toch een beetje richting wagenbezitters die een berg euro's naar de pompstations brengen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.