Verjaardag In Venlo | deel 1: Onderweg

1 - 2 september

Venlo?

Tsja... eigenlijk kon ik zelf ook niet meer bedenken waarom ik een voucher voor een hotel daar had aangeschaft.
Want Venlo, dat is van alle Limburgse steden toch wel de minste; oké, op Heerlen na dan. Doe mij maar liever Mestreech, Roermond, of anders Sittard. Hoewel Venlo natuurlijk wel het toneel is van het prachtige, Iers melancholische, November.
Ja, dat sentiment zal op één van de vele avonden waarop Lief J. en ik met hapjes en wijntjes voor de zoveelste keer naar dat prachtige liedje luisterden, wel geïnspireerd hebben.
En omdat de verloopdatum van de voucher in zicht kwam, besloten we om ter gelegenheid van mijn vierenzestigste jubileum naar Venlo af te reizen.

Na te laat opstaan en een verrassende route over stille weggetjes, stekkerden we - gratis natuurlijk... wat hou ik toch van de Lidl - in Maaseik, zodat het eigenlijk al te laat was geworden voor de picknick. Maar die moest wél, want ik had die mand niet voor niks gevuld. En natuurlijk kwamen we toen geen bermtafel tegen. Het hele land staat er vol mee, maar daar waar wij er eentje zoeken, daar zijn ze dan net niet. Uiteindelijk kwamen we terecht op een grote parkeerplaats naast een oude watermolen, waar ik met veel fantasie uit twee keien geschikte stoeltjes bedacht. Met het roze plastic tafelkleed op het asfalt tussen ons in zaten we natuurlijk wel een béétje voor gek, maar ach... dat zijn we wel gewend. Daar lachte ik om. Net als toen, toen we trouwens ook onderweg waren naar Venlo.

Ut waas twellef oor in Venlo, Uu woort tied um nar hoes te gaon
Toen iemand zei, hee loep us mei, ut is heer nog neet gedaon
Ik keek ow aan en ik schrok darvan, ik hei ow jaore neet gezeen
Geej waart nog moei, net zo moei als toen gans in ut begin

Op ut kerkplein in November zaag ik ow veur den ierste kier
De wind dae weide door ow haor en ik zaag ut gevaor
Ik zaag mien hand al in ow hand en ik dog loep door loep door
Onderwaeg heb ik meej zelf verteld ut waas neet mier als un blaad dat velt

Maar un blaad dat velt en un book giet dicht, aar wat bleef, dat waas ow gezicht
Overdaag de zon en 's nachts de maon, ik kos ow oege neet weerstaon
Ik dog mier aan ow dan aan meej zelf, ik dog daage aan un stuk
Wat is dit nou, moeie vrouw, dit is weggegoeit geluk

En 's nachts in bed, slaop ik net, komde geej op bezeuk beej meej
Mien bed is kald, mien kamer kaal en ik droem haar dar staan
En geej ziet zacht als dons als vacht en ik drei meej um ow hin
En in ow erm waer ik werm en droem mien moeiste zin

Te vuul gedaogt te lang gewacht, ik ging door op halve kracht
Der bleef niks mier over van dit schip, ut dreef langzaam tot un stip
Tot un puntje aan de horizon op enne oceaan zoe groet
Ik heb alles overboord gegoeit, un have die kwaam noeit

Ut waas 's merges vroeg in Venlo, hoeg tied um nar hoes te gaon
Geej keek meej aan en ik keek ow aan, van kiek os heer now staon
Ik peek ow hand en ik lachte want ow gezicht en owe naam
En hoe ge keekt ow haor weg streekt toen de zon aan de hemel kwaam

Rowen Hèze

We lijken wel een ANWB-echtpaar. Alleen de rode regenjasjes ontbreken nog.
Een heleboel prachtige Lakenvelders!

HERINNERING

13.6.2009

Puike Picknick

Lief J. en ik vervooroordeelden bermtoeristen altijd luidkeels, totdat ’t mij een paar weken geleden, toen ik bijna bezweek voor een hele mooie picknickmand, opeens ontzettend humor leek om ook eens in de vrije natuur te eten in plaats van altijd maar makkelijk op een restaurant-terras aan te schuiven. In gedachten zag ik ons met mijn zorgvuldig voorbereide verfijnde gerechtjes romantisch op een prachtig kleed zitten. Zacht gekookte eitjes, goudgele flensjes, delicate salades, vijf soorten knapperige broodjes, luxe beleg, mooie garnituren… precies zoals je ’t ziet in de lifestyle magazines. Nee, niet ingegeven door de crisis; integendeel zelfs, want goedkoop is het allemaal niet. Ik kocht een gezinsuitrusting bestaande uit vier grote en vier kleine kunststof borden, vier bekers en vier kommetjes, twee thermosflessen (enthousiast voornemen: “Dan nemen we soep en koffie mee!”), leuk bestek, een tafelloper, servetten, afvalzakjes, vershouddoosjes en koffielepels plús een koffertje om dit alles in op te bergen. Had Lief J. mij er niet van weerhouden, dan zou ik gerust ook zo’n lollig gasbrandertje hebben aangeschaft onder het mom van “We moeten toch ook wat warm kunnen maken”. De outillage werd op het allerhoogste niveau gebracht door de aankoop van een koelbox – zo’n ingenieus apparaat dat werkt op de aanstekeraansluiting van je auto – waardoor alles wat koud moet blijven ook daadwerkelijk koud blijft. Terzijde: dit genante toppunt van burgerlijkheid had ik het liefst verzwegen.
En zo trekken wij er nu al een paar weekenden, op zaterdag én op zondag, op uit. Al die aanschaffingen moeten tenslotte wel verantwoord worden. De kinderen verdenken ons inmiddels van een beginnende Alzheimer.
Erg romantisch is het tot nu toe niet: als we niet met loper en al bijna wegwaaien, dan is het wel stervenskoud en als er niet onophoudelijk insecten om m’n hoofd zoemen, zit ik wel te verbranden in de felle zon. Toch: “Volhouden!” moedigen wij onszelf aan. Maar onze concessies gaan niet zo ver dat we kleding en schoeisel aanpassen aan de nieuwe hobby en zodoende zitten we toch wel knap voor gek in onze stadstenues te midden van de picknick-uitrusting. Wij verschuilen ons dan ook laf achter de auto. De meeste voorbijgangers op de doorgaans drukke routes begrijpen wel dat wij niet gezien willen worden, maar sommigen hebben weinig clementie en groeten niet alleen, maar wensen – ongegeneerd gapend naar ons en onze uitstalling – ook nog uitvoerig “smakelijk eten”.
Humor… echt wel! 

Eerdere picknickjes... links 2009, rechts 2010

3 gedachten over “Verjaardag In Venlo | deel 1: Onderweg

  1. Zonde van die elektrische koelbox. Zo eentje is niet bepaalt zuinig met energie en verkort de actieradius van jullie auto. Een koelbox met vrieekementen werkt net zo goed. Tenzij je er meer dan een uurtje of twaalf spullen in koud moet houden. Leuk verhaal.

  2. Zonde van die elektrische koelbox. Zo eentje is niet bepaalt zuinig met energie en verkort de actieradius van jullie auto. Een koelbox met vrieselementen werkt net zo goed. Tenzij je er meer dan een uurtje of twaalf spullen in koud moet houden. Leuk verhaal.

  3. Hahah, maar die koelbox, dat was in 2009, toen we nog een diesel-verslindende Opel Antara hadden. Sinds dat ding er telkens voor zorgde dat de stroomvoorziening in de wagen stuk ging (zie https://www.spinsels-van-tarantella.nl/big-deals/), gebruiken we ‘m niet meer. We doen het nu zoals je zegt: met koelelementen. En inderdaad, dat werkt perfect.
    Dank voor je reactie!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.